
Autorë: Sandra Nikçevska, Iva Andreevska, Monika Sebiq Shtëpi pa adresë, pa emër rruge, pa numër. Shtëpia më e ftohtë në qytet. Më e egra edhe në verë edhe në dimër. Edhe më e pasigurt për banorët e tij – shtëpia e të pastrehëve. Dhe janë shumë në numër. Vetëm në Shkup ka më shumë se 300 bashkëqytetarë tanë. Toka është dysheku i tyre, kurse qielli është mbulesa e tyre. Ata vuajnë nga uria, nga të ftohtit, nga etja. Edhe nga huliganët. Të maltretuar, të rrahur në mënyrë verbale, madje edhe të vrarë, është shtesa e fotografisë së shëmtuar të jetës së personave të pastrehë në Maqedoni. Jeta në rrugë sipas definicionit është mizore. Të flihet në bankë, në karton, të mbulohesh veten me najlon në shi, me një qilim në minus 30, del edhe nga korniza i çnjerëzimit...